ПРИКАЗНА ОД СВЕТА ГОРА ЗА АНАРХИСТОТ СО ЗЕЛЕНАТА МОХАВКА !!!

ПРИКАЗНА ОД СВЕТА ГОРА ЗА АНАРХИСТОТ СО ЗЕЛЕНАТА МОХАВКА !!!

ПРИКАЗНА ОД СВЕТА ГОРА ЗА АНАРХИСТОТ СО ЗЕЛЕНАТА МОХАВКА !!!

Share Button

Пишува монахот Нифонт од манастирот Ватопеди.

Ова се случило во манастирот Ватопеди, кога таму живеел Старецот Јосиф “Помладиот”. Доцна во ноември. Јас тогаш го исполнував послушанието. Во тие денови, имаше конфликти кои се појавија на Политехничкиот универзитет во Атина помеѓу учениците и полицијата. Одредени анархистички студенти сакаа да се кријат од властите и се преселија во планината – Света Гора. Еден од нив, анархистот со зелена мохавка, имаше вујко кој работеше во монаштвото во манастирот Есфигмен. Овој млад човек сугерираше дека сите одат таму да живеат некое време.

Се разбира, немале дозвола да го посетат Атос.  Тие дури немаа идеја за тоа како ќе стигнат таму. Тие се обиделе да патуваат таму на брод, но биле исфрлени. Потоа решија да одат пеш.

Најпосле дојдоа до Есфигмен. Мора да се каже дека ова е многу строг манастир, и затоа кога ја видоа оваа група млади момчиња со избричени глави и обетки во прободените уши, ги истераа. Едвај на нозе од замор, до вечер тие се сопнаа во Ватопеди. Тие веќе се подготвуваа да ги затворат портите на манастирите но ги видоа овие деца. Се разбира, тој исто така беше исплашен од нивниот дивјачки изглед – нема да видите премногу од овие видови на планината. Тој беше принуден да му каже на игуменот за нив.

“Отец, што да правам со нив? Треба ли да ги испратам? Но, каде ќе одат? Каде ќе ја поминат ноќта? Па сите манастири сега се затвораат!

Отецот одговори: “Богородица ги доведе до нас. Само стави ги сите во една соба, и не дозволувајте другите верници да ги видат. И чувајте ги нив. ”

Јас видов се сместени во нивната соба. За мене тие се чинеа уплашени, претворени во уши за ситуацијата околу нив, и исцрпени од нивните многу часови одење. Кога учениците се одмараа малку, тие беа однесени на трпезата за некое утврдување. Монасите разговарале со нив за кратко време, а потоа рекоа дека мора да заминат следниот ден, бидејќи манастирот прима верници само една ноќ. Отецот им рече на младите луѓе дека Бог е Љубов, и без оглед на тоа што тие го направиле во нивните животи, тие се уште можат да се покајат.

Следниот ден, оној со зелената Мохавка ми рече: “Отец, јас би сакал да останам тука уште еден ден. Дали е можно?”

Другите не сакаа да останат. Го прашав Отецот за благослов и му дозволи на младиот да остане уште еден ден – но требаше да стави капа, така што Отците и верниците нема да бидат скандализирани од неговиот изглед.

Петар, со оглед на тоа дека вака овој зеленогласен студент беше именуван, остана два дена, а потоа и трет. Еден ден за време на вечерната служба, слушнав гласно плачење во нартексот на црквата – дури и јас да не плачам, сепак плачев. Отидов да дознаам што се случува и го видов Петар во нартексот на колена, плачејќи.

Му пријдов и го прашав што се случило. Мислев дека можеби некој го повредил.

“Не, ништо не се случи”, одговори тој. “Отец, сакам да разговарам со тебе.” По крајот на вечерата ја напуштивме црквата.

“Отец, дали е можно спасение за мене?”

“Петар, можно е сите да се спасат. Крадецот на крстот се покаја и Христос го спаси. ”

Потоа Петар ми се отвори. Тој ми рече дека неговото семејство се распаднало; неговиот татко ја тепал мајка му, и тоа беше многу болно за Петар да го види ова. На дванаесетгодишна возраст го напуштил својот дом, живеел на улиците на соседната Егзархија, се заплеткал со анархистите, почнал да зема дрога, а потоа паднал во секакви други грозни гревови. Неговиот живот беше еден долг стрес.

И покрај сето ова, душата на младиот човек беше убава.

Браќа, ова ви го кажувам за да не го одбиеме дури и најлошот грешник! Затоа што Господ ги “собира” за себе оние што ги одвраќаме. Ние правиме голема грешка кога се сметаме себеси за подобри од нив. Старецот Пајсиј рече дека на Судниот ден сите ќе бидеме многу изненадени, бидејќи оние што очекувавме да ги видиме во рајот нема да се најдат таму, а оние кои немавме никакво предупредување дека ќе ги видиме таму ќе ги видиме во Небесното царство. Не може да ни се случи ова! Ние сакаме сите да се спасиме и се надеваме дека преку Христовата љубов ќе бидеме спасени.

По оваа промена во Петар, што се случи преку молитвите на Богородица, му рековме дека треба да оди на исповед. На исповед, тој бил запленет со такво каење што лопата се формирала на подот под него.

Петар остана во манастирот веќе доста време. Отецот му рекол дека тој треба барем да ја скрати неговата мохавка. Но, Петар одговорил: “Не, јас нема да ја скратам пред да се вратам назад во градот, така што момците нема да кажат дека монасите ме ишишале. Кога ќе се вратам во светот, ќе ја скратам од себе “.

Па тој шеташе во капа.

Петар го напуштил манастирот и почнал да живее духовен живот. Тој еднаш се врати овде, сега со поинаков, нормален изглед. Потоа исчезна.

Знаевме дека не ја видел мајка си од денот кога заминал дома, дека никогаш не погледнал во неа, а ние се обидовме да го исправиме односот на Петар со неговата мајка. Го баравме нејзиниот телефонски број и ја викавме, кажувајќи и сè. Неговата мајка изгубила секаква надеж дека повторно ќе го види и е многу допрена од нашата приказна. За нас ова беше многу радосен настан.

Две години по овие настани, јас и неколку други Отци присуствувавме на црковна вечера во друг манастир на Света Гора. Со нас беше благословен Митрополитот Григориј од градот Касторија. Неговото Високопреосвештенство ни кажа да не му кажуваме на никој дека е епископ – не сакаше да му се покаже посебна чест, ниту пак да им се посвети на браќата на манастирот.

Дојдовме до манастирот, и ги донесовме традиционалните атонски поклони. Кога бевме подготвени да тргнеме дома, еден монах ми дојде и ме праша: “Отец. Нифонт, не ме препознаваш? ”

Гледав во него и реков: “Не, јас не те познавам”.

“Погледнете малку поблиску”.

И што видов ?! Оние големи зелени очи ме гледаа! Тоа беше Петар.

Петар стана монах на Света Гора. Се разбира, ние се радувавме едни со други среќни. Ние двајцата бевме допрени до солзи! И благодарам на Пресвета Богородица за нејзините големи благослови и чуда исполнети за нас! Јас ви кажав само за еден од нив. За нас, неговата промена на животот беше вистинско чудо.

уредник

Related Posts

Светите чудотворни мошти на свети Пантелејмон (фото)

Коментарите се исклучени на Светите чудотворни мошти на свети Пантелејмон (фото)

Бог се јави!!! Храмови, Пресвета Богородица и св Димитриј – Битола (фото)

Коментарите се исклучени на Бог се јави!!! Храмови, Пресвета Богородица и св Димитриј – Битола (фото)

Create Account



Log In Your Account